وکالت بعد از فوت | آیا با فوت موکل باطل می شود؟

بر اساس قوانین مدنی ایران، عقد وکالت به دلیل ماهیت جایز و قائم به شخص بودن آن، با فوت موکل یا وکیل به طور خودکار منحل و باطل می شود. این قاعده حتی در مورد وکالت های تام الاختیار و بلاعزل نیز صدق می کند و عباراتی که در وکالت نامه ها به بقای وکالت پس از فوت اشاره دارند، فاقد وجاهت قانونی هستند.

عقد وکالت، به عنوان یکی از رایج ترین عقود در روابط حقوقی و مالی افراد، از اهمیت بالایی برخوردار است. بسیاری از افراد برای تسهیل امور خود در زمان حیات، اداره اموال یا پیگیری دعاوی قضایی، اقدام به اعطای وکالت به شخص دیگری می کنند. با این حال، پرسش مهمی که ذهن بسیاری از موکلان، وکیلان و ورثه را به خود مشغول می سازد، سرنوشت این وکالت نامه پس از فوت یکی از طرفین عقد است. باورهای غلط و برداشت های نادرست فراوانی در این زمینه وجود دارد که می تواند به مشکلات حقوقی جدی منجر شود. به عنوان مثال، عده ای تصور می کنند که وکالت بلاعزل یا تام الاختیار حتی پس از فوت موکل نیز معتبر باقی می ماند، در حالی که این دیدگاه با اصول و مواد قانونی مدنی ایران در تضاد است. آگاهی دقیق از مبانی حقوقی عقد وکالت و پیامدهای فوت بر آن، برای پیشگیری از سردرگمی ها و اطمینان از اجرای صحیح خواسته ها، ضروری است.

ماهیت حقوقی عقد وکالت و انواع آن در نظام حقوقی ایران

برای درک عمیق تر پیامدهای فوت بر عقد وکالت، لازم است ابتدا به ماهیت حقوقی این عقد و انواع آن بپردازیم. این مبانی، ستون فقرات استدلال های قانونی در خصوص انحلال وکالت را تشکیل می دهند.

تعریف و مبانی عقد وکالت: عقدی جایز و قائم به شخص

قانون مدنی ایران در ماده ۶۵۶، عقد وکالت را به این صورت تعریف می کند: وکالت عقدی است که به موجب آن یکی از طرفین، طرف دیگر را برای انجام امری نایب خود می نماید. این تعریف، ماهیت نیابتی وکالت را به وضوح نشان می دهد؛ یعنی وکیل به جای موکل و از طرف او، اقدام می کند و اراده وکیل در واقع تجلی اراده موکل است.

از مهم ترین ویژگی های عقد وکالت در حقوق ایران، جایز بودن آن است. عقد جایز به عقدی گفته می شود که هر یک از طرفین عقد می توانند هر زمان که بخواهند، آن را فسخ کنند. این بدان معناست که موکل می تواند وکیل خود را عزل کند و وکیل نیز می تواند از سمت خود استعفا دهد. این ویژگی، نقطه تمایز وکالت از عقود لازم (مانند بیع یا اجاره) است که طرفین حق فسخ یک جانبه را ندارند، مگر در موارد خاص قانونی.

علاوه بر جایز بودن، عقد وکالت به لحاظ حقوقی قائم به شخص نیز تلقی می شود. مفهوم قائم به شخص بودن بدین معناست که این عقد بر پایه اعتماد متقابل و شخصیت خاص وکیل و موکل استوار است. یعنی وجود و اراده هر دو طرف برای بقای عقد ضروری است. از این رو، زوال شخصیت یکی از طرفین (مانند فوت یا جنون) به طور طبیعی به انحلال عقد منجر می شود، زیرا دیگر شخصیتی وجود ندارد که اراده او از طریق وکیل اعمال شود.

تفاوت های وکالت عادی، تام الاختیار و بلاعزل

انواع مختلفی از وکالت نامه ها وجود دارند که هر کدام حدود اختیارات متفاوتی را برای وکیل تعیین می کنند:

• وکالت عادی (ساده): در این نوع وکالت، موکل برای انجام امور مشخص و محدودی به وکیل اختیار می دهد. وکیل تنها در چارچوب همین اختیارات می تواند اقدام کند و هرگونه عمل خارج از این حدود، نیازمند تنفیذ و تایید بعدی موکل است. موکل نیز هر زمان می تواند وکیل را عزل کند.
• وکالت تام الاختیار: در این وکالت نامه، موکل به وکیل خود اختیارات گسترده ای در تمامی یا بخش وسیعی از امور خود (مالی، اداری، قضایی و غیره) می دهد. وکیل در این حالت، بدون نیاز به کسب اجازه مجدد از موکل، می تواند اقدامات لازم را انجام دهد و عمل او در حکم عمل موکل است. با این حال، ماهیت جایز بودن عقد همچنان پابرجاست و موکل می تواند وکیل را عزل کند.
• وکالت بلاعزل: این نوع وکالت که اغلب در معاملات املاک و خودرو کاربرد دارد، به حالتی گفته می شود که موکل، ضمن عقد وکالت یا در ضمن یک عقد لازم دیگر، حق عزل وکیل را از خود سلب می کند. نکته بسیار مهم این است که بلاعزل بودن صرفاً حق عزل موکل را محدود می کند و ماهیت جایز بودن خود عقد وکالت را تغییر نمی دهد. یعنی وکالت بلاعزل نیز یک عقد جایز است که موکل حق عزل آن را ندارد، اما همچنان با فوت یا جنون هر یک از طرفین منحل می شود. این تفاوت ظریف اما بنیادی، اغلب منشأ بسیاری از سوءتفاهم ها و مشکلات حقوقی است.

انحلال قطعی وکالت با فوت موکل یا وکیل: استناد به قانون مدنی

پاسخ به سوال اصلی مقاله، بر اساس صراحت قانون مدنی ایران، کاملاً روشن است: فوت هر یک از طرفین عقد وکالت، بدون استثنائات ماهوی، به انحلال آن منجر می شود. این قاعده حتی در مورد وکالت های تام الاختیار و بلاعزل نیز جاری است.

فوت موکل و بطلان وکالت: تحلیل ماده ۶۷۸ و ۹۵۶ قانون مدنی

با قاطعیت می توان گفت که وکالت با فوت موکل باطل می شود. این اصل حقوقی ریشه در دو ماده کلیدی از قانون مدنی دارد:

ماده ۶۷۸ قانون مدنی به صراحت اسباب انقضای عقد وکالت را برشمرده است. یکی از بندهای این ماده مقرر می دارد: وکالت به طریق ذیل مرتفع می شود: ۱. به عزل موکل ۲. به استعفای وکیل ۳. به موت یا جنون وکیل یا موکل. همانطور که مشاهده می شود، موت موکل یکی از دلایل اصلی زوال وکالت است.

توضیح دلیل حقوقی این انحلال، در ماده ۹۵۶ قانون مدنی نهفته است که بیان می دارد: اهلیت برای دارا بودن حق با زنده متولد شدن انسان شروع و با مرگ او تمام می شود. با فوت موکل، شخصیت حقوقی او از بین می رود و در نتیجه، اراده ای برای نمایندگی وجود نخواهد داشت. وکیل به نیابت از شخص موکل عمل می کند؛ زمانی که شخص موکل (اصیل) دیگر وجود خارجی و حقوقی ندارد، نیابت نیز بی موضوع شده و ادامه آن بی معنی است. به عبارت دیگر، وکالت قائم به اراده و وجود موکل است و با زوال او، این رابطه نیز منقضی می گردد.

بر اساس اصول حقوقی ایران، ماهیت قائم به شخص بودن عقد وکالت و پایان یافتن اهلیت حقوقی با فوت، ایجاب می کند که حتی وکالت بلاعزل و تام الاختیار نیز با مرگ موکل یا وکیل، اعتبار خود را از دست بدهد.

پیامدهای فوت وکیل بر عقد وکالت

همان دلایل حقوقی که در مورد فوت موکل مطرح شد، در خصوص فوت وکیل نیز صدق می کند. وکالت با فوت وکیل نیز منحل می شود. ماده ۶۷۸ قانون مدنی به وضوح به موت وکیل نیز اشاره کرده است. وکالت نه تنها قائم به شخص موکل، بلکه قائم به شخص وکیل نیز هست. موکل به دلیل اعتماد به شخص خاصی وکیل را انتخاب می کند و این رابطه شخصی، با فوت وکیل از بین می رود. ورثه وکیل نیز نمی توانند به جای او به وکالت ادامه دهند، مگر اینکه در متن وکالت نامه حق توکیل (اعطای وکالت به دیگری) پیش بینی شده باشد و وکیل قبل از فوت، وکیل دیگری را تعیین کرده باشد؛ در این صورت نیز وکالت اصلی منحل شده و وکالت فرعی پابرجا خواهد ماند. اما در حالت کلی، با فوت وکیل، عقد وکالت به پایان می رسد.

سرنوشت وکالت بلاعزل و تام الاختیار پس از فوت

یکی از بزرگترین تصورات غلط در جامعه، این است که وکالت بلاعزل یا وکالت تام الاختیار پس از فوت موکل یا وکیل همچنان معتبر است. این تصور، ریشه ای در عدم درک صحیح ماهیت حقوقی این وکالت نامه ها دارد.

همانطور که پیش تر توضیح داده شد، عبارت بلاعزل صرفاً حق عزل موکل را سلب می کند و به معنای تغییر ماهیت عقد وکالت از جایز به لازم نیست. وکالت بلاعزل همچنان یک عقد جایز است که به اراده و بقای هر دو طرف وابسته است. لذا، با فوت موکل یا وکیل، حتی وکالت بلاعزل نیز به موجب ماده ۶۷۸ قانون مدنی منحل می شود و هرگونه عبارت در متن وکالت نامه که به بقای آن پس از فوت اشاره داشته باشد، از نظر قانونی فاقد اعتبار است.

هدف از اعطای وکالت بلاعزل معمولاً برای تضمین اجرای یک تعهد یا انتقال مالکیت است (مانند فروش ملک). در چنین مواردی، توصیه اکید می شود که به جای اتکا صرف به وکالت بلاعزل، از عقود لازم مانند بیع قطعی یا صلح عمری استفاده شود تا پس از فوت نیز اهداف مورد نظر تحقق یابد.

استثنائات و موقعیت های ویژه در انحلال وکالت

اگرچه قاعده کلی بر انحلال وکالت با فوت یکی از طرفین است، اما در برخی شرایط خاص، وضعیت حقوقی ممکن است پیچیده تر شود یا استثنائاتی مطرح گردد که نیازمند دقت بیشتری است.

وکالت در ضمن عقد لازم: تفاوت ها و حدود بقا

یکی از مهم ترین استثنائات بر قاعده انحلال وکالت با فوت، مربوط به حالتی است که وکالت به عنوان شرط ضمن عقد لازم اعطا شده باشد. در این موارد، وکالت به طور مستقل یک عقد جایز نیست، بلکه به تبعیت از یک عقد اصلی و لازم (مانند عقد بیع، صلح، اجاره و غیره) ایجاد شده است.

برای مثال، فرض کنید در یک قرارداد بیع قطعی (فروش ملک)، فروشنده به خریدار وکالت می دهد که پس از انجام امور اداری و پرداخت مالیات، سند رسمی ملک را به نام خود منتقل کند. در این حالت، اگر فروشنده (موکل) فوت کند، چون عقد بیع (عقد لازم) همچنان پابرجاست و ورثه ملزم به ایفای تعهدات متوفی هستند، وکالتی که به عنوان شرط ضمن این عقد لازم داده شده است نیز ممکن است به قوت خود باقی بماند تا خریدار بتواند امور انتقال سند را تکمیل کند. با این حال، حتی در این موارد نیز وکالت ضمن عقد لازم به معنای وکالت بعد از فوت نیست، بلکه به دلیل بقای خود عقد لازم، ورثه متوفی نمی توانند آن را نادیده بگیرند.

تمایز این حالت با یک وکالت بلاعزل ساده، در ماهیت حقوقی تفاوت دارد. در وکالت ضمن عقد لازم، هدف اصلی نه صرف وکالت، بلکه انجام معامله یا تعهد اصلی است که وکالت ابزاری برای تحقق آن است. این موضوع پیچیدگی های خاص خود را دارد و همواره نیازمند تحلیل دقیق شرایط هر پرونده توسط حقوقدان متخصص است. در جدول زیر، تفاوت های کلیدی وکالت عادی و وکالت ضمن عقد لازم آمده است:

ویژگی	وکالت عادی (مستقل)	وکالت ضمن عقد لازم
ماهیت حقوقی	عقدی جایز و مستقل	شرطی تبعی در ضمن عقدی لازم
انحلال با فوت	به طور قطعی منحل می شود	ممکن است به تبعیت از عقد لازم، باقی بماند یا ورثه ملزم به اجرای مفاد آن باشند
حق عزل	موکل حق عزل دارد (مگر در بلاعزل)	معمولاً موکل حق عزل شرط وکالت را ندارد
هدف	انجام یک یا چند امر توسط وکیل به نیابت از موکل	تکمیل و اجرای تعهدات اصلی یک عقد لازم

معاملات انجام شده توسط وکیل پس از فوت موکل (در صورت جهل)

یکی دیگر از موقعیت های خاص، زمانی است که وکیل یا حتی شخص ثالثی که با وکیل معامله می کند، از فوت موکل بی خبر باشد. این وضعیت اغلب چالش برانگیز است و آثار حقوقی خاصی دارد.

بر اساس ماده ۶۷۸ قانون مدنی، وکالت به محض فوت موکل منحل می شود. بنابراین، هر اقدامی که وکیل پس از فوت موکل انجام دهد، حتی اگر وکیل از فوت موکل بی خبر باشد، از نظر حقوقی غیرنافذ تلقی می شود. غیرنافذ بودن به این معناست که آن معامله نه باطل است و نه صحیح؛ بلکه صحت یا بطلان آن بستگی به تایید یا رد از سوی وارثان موکل دارد.

اگر ورثه موکل، معامله انجام شده توسط وکیلِ بی اطلاع را تایید (تنفیذ) کنند، معامله از زمان وقوع صحیح و معتبر محسوب می شود. اما اگر ورثه آن را رد کنند، معامله باطل خواهد بود و آثار حقوقی بر آن مترتب نخواهد شد. در چنین مواردی، اگر وکیل یا طرف معامله به دلیل این جهل دچار ضرر شده باشد، ممکن است بتواند از ورثه مطالبه خسارت کند، اما این موضوع نیز تابع شرایط و قوانین خاص خود است.

جایگزین های قانونی وکالت برای مدیریت امور پس از فوت

با توجه به انحلال عقد وکالت با فوت، برنامه ریزی برای مدیریت امور و اموال پس از مرگ، نیازمند استفاده از ابزارهای حقوقی دیگری است که با ماهیت قائم به شخص بودن وکالت تفاوت دارند. دو راهکار اصلی در این زمینه، وصیت نامه و سایر عقود لازم هستند.

وصیت نامه: ابزاری مطمئن برای اجرای خواسته های متوفی

وصیت نامه، مؤثرترین و رایج ترین ابزار قانونی برای اداره امور پس از فوت است. قانون مدنی ایران دو نوع وصیت را پیش بینی کرده است:

1. وصیت تملیکی: در این نوع وصیت، متوفی (موصی) بخشی از اموال یا منافع خود را برای بعد از فوتش به شخص یا اشخاص معینی (موصی له) واگذار می کند. نکته مهم در وصیت تملیکی، محدودیت آن به یک سوم از کل اموال متوفی است. اگر متوفی بیش از یک سوم اموال خود را وصیت کند، صحت مازاد بر یک سوم، منوط به تنفیذ و تایید ورثه خواهد بود.
2. وصیت عهدی: این نوع وصیت، ابزاری بسیار کارآمد برای مدیریت امور پس از فوت است که به اشتباه کمتر مورد توجه قرار می گیرد. در وصیت عهدی، متوفی (موصی) یک یا چند نفر را برای انجام یک یا چند امر یا اداره تمام یا قسمتی از اموال خود پس از مرگش وصی قرار می دهد. وصی می تواند وظایفی از قبیل پرداخت بدهی ها، انجام مراسم تدفین، تربیت فرزندان صغیر، اداره امور یک شرکت یا مدیریت یک ملک خاص را بر عهده بگیرد. تفاوت کلیدی وصیت عهدی با وکالت این است که وصی پس از فوت موصی، از طرف او اقدام می کند و وظیفه او با مرگ از بین نمی رود. این وصیت برخلاف وصیت تملیکی، محدودیت یک سوم ندارد، مگر اینکه وصی برای خود نفعی برده و از جمله مصادیق وصیت تملیکی شود که در آن صورت محدودیت یک سوم اعمال خواهد شد.

استفاده از وصیت عهدی، راهکاری مطمئن برای اطمینان از اجرای دقیق خواسته های فرد پس از فوت و جلوگیری از سردرگمی ورثه در امور حساس است. تنظیم دقیق و شفاف وصیت نامه و مشورت با وکیل متخصص، برای اعتبار و سهولت اجرای آن بسیار اهمیت دارد.

استفاده از عقود لازم دیگر برای اطمینان از امور

علاوه بر وصیت نامه، در برخی موارد می توان از سایر عقود لازم نیز برای تحقق اهداف مشخصی پس از فوت بهره برد. عقود لازم، برخلاف وکالت، با فوت طرفین منحل نمی شوند و تعهدات ناشی از آن ها به ورثه منتقل می گردد. برخی از این عقود عبارتند از:

• عقد صلح عمری: در این عقد، شخص (مصالح) مال یا منفعتی را به دیگری (متصالح) صلح می کند به شرطی که تا زمانی که مصالح زنده است، حق انتفاع از آن مال یا منفعت را داشته باشد. پس از فوت مصالح، ملک به طور کامل به متصالح منتقل می شود و ورثه حق اعتراض ندارند. این روش برای انتقال مالکیت به اشخاص خاص (مانند فرزندان یا همسر) پس از فوت، بدون نیاز به انحصار وراثت یا رضایت سایر ورثه، بسیار کاربردی است.
• عقد بیع با شروط خاص: می توان ملکی را در زمان حیات فروخت و شروطی را در قرارداد گنجاند که اجرای آن ها پس از فوت فروشنده نیز لازم الاجرا باشد.
• عقد هبه با حق رجوع: در این عقد، شخص مالی را به دیگری می بخشد، اما حق رجوع را برای خود محفوظ می دارد. این عقد نیز با فوت واهب (بخشنده) دیگر قابل رجوع نیست و مالکیت به طور قطعی به متهب (کسی که به او بخشیده شده) منتقل می شود.
• عقد وقف: برای امور خیریه و عام المنفعه، وقف کردن اموال، راهی مطمئن برای تضمین اجرای نیات واقف پس از فوت اوست.

انتخاب بهترین ابزار حقوقی برای مدیریت امور پس از فوت، به شرایط و اهداف خاص هر فرد بستگی دارد و نیازمند مشاوره دقیق و تخصصی با وکلای مجرب در حوزه حقوق مدنی و ارث است. تنظیم نادرست این اسناد می تواند منجر به بطلان، بی اعتباری یا ایجاد مشکلات حقوقی برای ورثه شود.

توصیه های حقوقی و عملی برای موکلین و وکلای دادگستری

درک صحیح ماهیت حقوقی وکالت و جایگزین های آن پس از فوت، برای تمامی افراد، اعم از موکلان و وکلای دادگستری، حیاتی است. این آگاهی می تواند از بروز بسیاری از مشکلات و اختلافات حقوقی پیشگیری کند.

راهنمایی هایی برای افراد متقاضی وکالت (موکلان)

اگر قصد اعطای وکالت دارید یا پیش از این وکالت نامه ای تنظیم کرده اید، توجه به نکات زیر ضروری است:

• عدم اتکا به تصورات غلط: هیچگاه تصور نکنید که وکالت بلاعزل یا تام الاختیار شما پس از فوتتان معتبر باقی خواهد ماند. این باور اشتباه، ممکن است شما را از برنامه ریزی صحیح برای آینده باز دارد.
• ضرورت تنظیم وصیت نامه جامع: برای اطمینان از اجرای دقیق خواسته هایتان پس از فوت، به جای اتکا به وکالت نامه، حتماً یک وصیت نامه جامع، شفاف و منطبق با قوانین تنظیم کنید. این وصیت نامه می تواند شامل وصیت تملیکی (برای اموال) و وصیت عهدی (برای اداره امور) باشد.
• مشاوره حقوقی پیش از هر اقدام مهم: قبل از تنظیم هرگونه سند حقوقی، به ویژه وکالت نامه های مهم یا برنامه ریزی برای انتقال اموال پس از فوت، حتماً با یک وکیل متخصص مشورت کنید. وکیل می تواند بهترین راهکار قانونی متناسب با اهداف و شرایط شما را پیشنهاد دهد.
• آگاه سازی وراث: ورثه خود را از ترتیبات قانونی که برای اداره اموال و امور خود پس از فوت اتخاذ کرده اید (مانند تنظیم وصیت نامه یا عقود صلح عمری) مطلع سازید. این کار می تواند از بروز اختلافات در آینده جلوگیری کند.
• بازنگری دوره ای اسناد: اسناد حقوقی خود، به ویژه وصیت نامه و قراردادهای مربوط به اموال، را در بازه های زمانی منظم مورد بازنگری قرار دهید تا از انطباق آن ها با شرایط و خواسته های جدیدتان اطمینان حاصل کنید.

نکات کلیدی برای وکلای دادگستری (مسئولیت حرفه ای)

وکلا به عنوان مشاوران حقوقی، نقش حیاتی در آگاه سازی موکلین و پیشگیری از مشکلات ایفا می کنند:

• ضرورت آگاه کردن موکلین از ماهیت عقد وکالت: وکیل باید به طور شفاف و کامل، ماهیت عقد جایز وکالت و پیامدهای فوت موکل یا وکیل بر آن را به موکل توضیح دهد و او را از تصورات غلط رایج دور کند.
• هدایت موکلین به سمت ابزارهای حقوقی صحیح: در صورتی که هدف موکل، اداره امور پس از فوت است، وکیل مسئولیت دارد او را به سمت ابزارهای حقوقی مناسب مانند وصیت نامه (به ویژه وصیت عهدی) یا عقود لازم دیگر هدایت کند و در تنظیم صحیح این اسناد یاری رساند.
• بررسی دقیق وضعیت حیات موکل: وکیل قبل از انجام هر اقدام حقوقی مهم به نیابت از موکل، باید از حیات موکل اطمینان حاصل کند. این امر به ویژه در مواردی که مدت زیادی از تنظیم وکالت نامه گذشته یا ارتباط منظم با موکل وجود ندارد، اهمیت بیشتری پیدا می کند. استعلام وضعیت حیات موکل (مانند مراجعه به ثبت احوال در صورت لزوم) یک اقدام احتیاطی مهم است.

وکلای دادگستری باید موکلین خود را نسبت به این حقیقت قانونی آگاه سازند که وکالت، حتی از نوع بلاعزل یا تام الاختیار، با فوت طرفین منحل می شود و برای اطمینان از اجرای خواسته ها پس از مرگ، باید به ابزارهای حقوقی پایدارتری مانند وصیت نامه روی آورد.

نتیجه گیری

بر اساس اصول و مواد صریح قانون مدنی ایران، عقد وکالت، خواه عادی باشد، خواه تام الاختیار یا بلاعزل، با فوت موکل یا وکیل به طور قطعی منحل و باطل می شود. این قاعده از ماهیت جایز بودن و قائم به شخص بودن عقد وکالت و همچنین پایان یافتن اهلیت حقوقی با مرگ نشأت می گیرد. تنها استثنائات محدود، نظیر وکالت اعطا شده در ضمن یک عقد لازم، می تواند شرایط متفاوتی را ایجاد کند که در آن نیز هدف اصلی، بقای خود عقد لازم و نه وکالت مستقل است.

این حقیقت حقوقی، اهمیت برنامه ریزی دقیق و استفاده از ابزارهای قانونی مناسب برای مدیریت امور پس از فوت را دوچندان می کند. وصیت نامه، به ویژه وصیت عهدی، و همچنین عقود لازمی مانند صلح عمری، ابزارهایی مطمئن و قانونی هستند که می توانند برای اطمینان از اجرای صحیح خواسته ها و اداره مطلوب اموال و امور فرد پس از مرگ، مورد استفاده قرار گیرند.

آگاهی حقوقی در این زمینه، نه تنها برای افراد عادی که قصد برنامه ریزی برای آینده خود را دارند حیاتی است، بلکه برای وکلای دادگستری نیز مسئولیت حرفه ای سنگینی در جهت راهنمایی صحیح موکلین و جلوگیری از بروز مشکلات حقوقی در آینده ایجاد می کند. بنابراین، برای هرگونه اقدام مهم حقوقی مرتبط با وکالت و برنامه ریزی پس از فوت، مشاوره با یک وکیل متخصص و مجرب در این حوزه اکیداً توصیه می شود تا از اعتبار و اجرای دقیق اسناد تنظیم شده اطمینان حاصل شود.